Leestijd: 3 à 4 minuten, afhankelijk hoe snel je leest. 😘

Alleen op de Hotelkamer

Daar lag ik dan, alleen op mijn hotelkamer, op het vliegveld in Inverness, met alleen mijn tas. Gelukkig had ik de laatste reisstekker kunnen bemachtigen die het hotel nog op voorraad had, want die zat ook in mijn koffer. Zo kon ik mijn telefoon opladen en contact houden met het thuisfront en de groep waarmee ik The Game of Transformation zou spelen. Die support was goud waard en heeft me er echt doorheen geholpen!

Ondanks dat ik positief in het leven sta en altijd vertrouw dat alles het hoogste goed dient, voelde ik me nu allesbehalve fijn. Ik moest mijn mindset shiften en dankbaar zijn voor het feit dat ik in Schotland was, me focussen op de komende week. Dit vond ik uitdagend, want ik hoopte stiekem dat mijn koffer de eerstvolgende vlucht mee zou komen en ik controle kon houden over dit proces. Uiteindelijk besloot ik te doen wat mogelijk was en, als dat niet lukte, me erbij neer te leggen en me te concentreren op het genieten en voorbereiden op The Game of Transformation.

Het Kofferdrama 😉

Na een paar uurtjes slaap was ik om 5 uur al wakker en zag dat ik een bericht van KLM had ontvangen. Na wat heen en weer ge-app kwamen we tot de conclusie dat het nog steeds onduidelijk was waar mijn koffer was. Het enige wat ik kon doen was teruggaan naar het vliegveld en de eerste vlucht afwachten. Na het ontbijt ben ik dus teruggegaan, maar helaas tevergeefs. Op een gegeven moment moest ik verder naar mijn eindbestemming en de knop omdraaien. Dan maar zonder koffer en mijn eigen spullen. Blijkbaar was dit onderdeel van het spel.

Op Weg naar de Eindbestemming

Onderweg naar de eindbestemming verliep alles voorspoedig en ontmoette ik de juiste mensen die mij verder op weg hielpen. Bijvoorbeeld, toen ik met de trein in het plaatsje Forres arriveerde, moest ik de bus hebben die 10 minuten later vertrok. Volgens mijn info zou die bus vanaf het treinstation vertrekken, maar dat bleek niet zo te zijn. Ik stond in the middle of nowhere, geen mens te bekennen, tot ik zag dat er een jonge vrouw naar mij toe kwam. Zij bood aan om mee te lopen naar het dichtstbijzijnde busstation, ongeveer 10 minuten verderop. Ondertussen hadden we een leuk gesprek. Toen we daar aankwamen, arriveerde de bus een minuut later. Zonder haar had ik de bus niet gehaald en had ik een uur moeten wachten. Wat een geluk!

Aankomst in Findhorn

Om 13 uur kwam ik aan in Findhorn, The Park, en werd met open armen ontvangen door de B&B-eigenaren van de Rainbow lodge, waar ik die week zou verblijven. De dames van de groep hadden noodzakelijke spullen verzameld, echt superlief! Er zat alleen veel te grote kleding bij, op één broek na. Niet mijn smaak, maar hij paste wel. 

Tegenover de B&B was de “Boutique” in een oud schuurtje met tweedehands kleding en schoenen, dat is niet zo mijn ding. Ook al vind ik de gedachte erachter heel mooi. Echter, buiten hing één jurk die voor mijn gevoel speciaal voor mij hing. Hij paste perfect, en ik hoefde er niets voor te betalen. Iedereen vond hem prachtig. In het park was ook een winkel waar ik een paar shirtjes en een trui kocht. Voor het eerst in twintig jaar, en dan ook nog een trui met capuchon, iets waar ik totaal niet van houd haha! Zo kwam het helemaal goed, want ik mocht ook gebruik maken van de wasmachine. Dus helemaal fijn!

Uiteindelijk besefte ik dat ik alleen een tandenborstel en tandpasta, natuurlijke deodorant, schoon ondergoed, en een of twee setjes kleding nodig had voor een week. Dit besef leidde later tot een mooi gesprek in Findhorn Village met een Nederlandse man die op de fiets door Schotland fietste. Hij kwam notabene uit mijn buurt. Hoe bijzonder is dat? Zulke onverwachte ontmoetingen, I love it! 

De Eindevaluatie

Volgende week deel ik hoe The Game of Transformation is gegaan, maar fast forward naar de laatste dag, die in het teken stond van Feedback & Integratie. Ik had net mijn eindevaluatie gehad, cadeautjes uitgedeeld aan de groep, en eindigde met het delen van dit verhaal.

Die zaterdagochtend deelde schrijver Hans Peter Roel een verhaal. De man die me anderhalf jaar geleden naar Schotland leidde. Achteraf voelt het zo kloppend!

Het Verhaal van de Koffer

‘Wat zit er in de koffer?’, vroeg de verbaasde zoon.

‘Deze koffer is mijn erfenis voor jou’, antwoordde de verzwakte man. ‘Raad maar eens wat erin zit.’

‘Natuurlijk je horloge en al je goud voor mij’, antwoordde de zoon.

‘De spullen die ik bezat, zijn niet van mij’, zei de man met een moeizame glimlach op zijn gezicht. ‘De spullen behoren de wereld toe en ik heb ze op mijn oude dag allemaal weggegeven.’

‘Dan weet ik het niet’, zei die zoon op een geïrriteerde toon. Hij had zich meer dan verheugd op de rijkdom van zijn vader.

‘Maar wat zit er dan in deze koffer?’

‘Maak hem maar open’, zei de man met inmiddels gesloten ogen. ‘Het is allemaal voor jou.’

De jonge man maakte de koffer op bed open.

‘Er zit niets in’, zei de zoon op een verbaasde toon. ‘Je laat me helemaal niets na.’

‘Het enige dat je kunt meenemen naar het hiernamaals, zijn de ervaringen die we tijdens ons leven opdoen. Deze koffer zit er vol mee. Mijn belangrijkste boodschap voor jou is om je leven voluit te leven en zoveel mogelijk ervaringen te verzamelen in plaats van spullen.

Vul je koffer met ontelbaar mooie herinneringen en je leven is vervuld met geluk, liefde, fantastische ervaringen en wijsheid.

De Hereniging met mijn Koffer

Ik was net klaar, toen we plotseling buiten een mannenstem hoorden. Ik wist gelijk: daar is mijn koffer! Ik rende naar het balkon en zag een wit busje met een man in een veiligheidshesje. Vervolgens rende ik als een gek op mijn blote voeten naar buiten! Een echt “All you need is love”-momentje. Wat was ik blij toen ik mijn oude, vertrouwde, kapotte, rode koffertje zag. Het was precies 12.22 uur. De 222-reeks staat voor Samenwerken en Vertrouwen, die ik op de heenweg ook al tegenkwam. Magisch toch?! 💫

Reflectie en Uitnodiging

Tja, lieve mensen. Dit was het verhaal van de koffer in een notendop. Het heeft me zoveel lessen en inzichten gegeven. Meer dan ik in een blog kan verwoorden. Ik ben dankbaar voor deze ervaring en had het niet willen missen!

Trust & Surrender zijn voor mij de sleutelwoorden en hebben ervoor gezorgd dat ik het spel mooier heb kunnen spelen dan ik ooit had durven dromen. Vanuit mijn puurste versie.

Volgende week lees je in deel 3 hoe The Game of Transformation is verlopen en wat het precies inhoudt.

Ik ben benieuwd: heb jij een soortgelijke ervaring meegemaakt? Deel het graag!

Wil je leren meer te vertrouwen, maar lukt het je (nog) niet zo goed? Ik help je graag tijdens mijn 1:1 begeleiding. Als je meer hierover wilt weten? Stuur me een berichtje, en ik vertel je graag meer.

Voor nu, een hele mooie dag en laat je maar lekker VerWonderen!  💜💛🧡

Liefs,

Siti

Voel je vrij om dit bericht te delen als je denkt dat iemand anders hier ook iets aan kan hebben. X