Leestijd: 3 à 4 minuten, afhankelijk hoe snel je leest. 😘

Een aantal weken geleden deelde ik al dat ik iets vervelends had meegemaakt.
Niet groots van buitenaf, maar het raakte iets diepers vanbinnen.
Een oude laag. Een onverwachte trigger. En dat vroeg om zachtheid en zorg.

Veel mensen vroegen sindsdien of ik er iets meer over wilde delen. Wat er precies gebeurde. Wat het in mij raakte. En wat ik ervan geleerd heb.

In deze blog geef ik daar gehoor aan.
Niet om het groter te maken dan het is.
Maar ook niet om het weg te stoppen.

Wat ik deel, is mijn beleving.
Ik noem bewust geen namen of details, om privacy en veiligheid te waarborgen – voor mezelf én voor anderen. De situatie op zich is niet het belangrijkst. Wat het in mij aanraakte, des te meer.

Een doordeweekse dinsdag

Het was een gewone ochtend. Ik werkte op een openbare plek waar veel mensen aanwezig waren: studenten, werkenden, koffiedrinkers.
Het was rustig.

Totdat er een man naar me toe kwam en ineens heftig uit zijn dak ging.
Agressief. Onvoorspelbaar. Luid.

Blijkbaar had ik iets in hem getriggerd. En dat kan.
Toch voelde ik geen angst. Ik bleef kalm, oprecht vriendelijk.

En dat werkte: uiteindelijk liep hij door naar een andere plek in het gebouw.

Later bleek hij een bekende van de politie te zijn. Dat had hij zelf ook al aangegeven. Verward.

De echte klap kwam pas daarna.
Toen ik besefte wat er eigenlijk was gebeurd.
En vooral: dat iedereen erbij stond, keek – en níets zei.

De oude wond die openbrak

Eén iemand kwam op een gegeven moment naar me toe. Hij gebaarde of ik hulp nodig had, en haalde daarna iemand erbij.
Maar het feit dat niemand eerder ingreep, niemand iets zei… dát raakte me.

Niet omdat ik mezelf niet kan redden.
Maar omdat het een oude wond openbrak:

“Ik los het zelf wel op.”

Die zin. Die overtuiging. Misschien herken je ’m ook wel.
Alsof je altijd sterk moet zijn.
Alsof je het allemaal alleen moet kunnen.
En dat kun je ook – dat heb je vaker dan eens bewezen.

Maar diep vanbinnen bleef die ene vraag hangen:
“Wie helpt mij, als ik het kan gebruiken?”

Iedereen kijkt anders – en dat is óók waar

Begrijp me niet verkeerd: ik snap heel goed dat mensen bevriezen.
Dat ze bang zijn.
Of simpelweg zo in hun eigen wereld zitten dat ze het niet eens doorhebben.

En toch…
Het had verschil gemaakt als iemand naar me toe was gekomen.
En had gevraagd:
“Gaat het? Kan ik ergens mee helpen?”

Achteraf kwam de toezichthouder gelukkig in actie.
Hij sprak de man aan, die opnieuw volledig ontspoorde.
Uiteindelijk kwamen er vier politieagenten aan te pas om hem het pand uit te zetten.

De kracht van een luisterend oor

Wat me uiteindelijk het meest hielp, was geen advies.
Geen goedbedoelde verhalen van anderen.

Maar gewoon een luisterend oor.
Zonder invulling.
Zonder oordeel.
Gewoon aanwezig zijn.

Gelukkig kon ik hier goed over praten met mijn man – die vanuit zijn achtergrond weet hoe met dit soort situaties om te gaan.
Ook de toezichthouder was er voor me. En een paar lieve mensen die me direct na het incident opvingen. Daar ben ik heel dankbaar voor. 🙏🏽

Deze ervaring ging in mijn systeem zitten.
Mijn lichaam stond aan. Mijn systeem op scherp.
Ik voelde dat ik moest vertragen.

We gingen er kort daarna even tussenuit, een weekje Lanzarote.
Maar zelfs bij thuiskomst, toen ik midden in de nacht iemand zag lopen die sprekend op die man leek, voelde ik: het zit nog in mijn lijf.

Wat mijn lichaam mij vertelde

Mijn hoofd kon het allang relativeren.
Maar mijn lijf was nog alert.

Van de week gebeurde het opnieuw.
Ik stond op straat met iemand te praten toen ik ineens geschreeuw hoorde, vlakbij een politieauto.

Ze zei: “Wow, jij bent echt super alert.”
En dat klopt.

Vanuit Human Design bekeken heb ik bijna alle poorten in mijn milt ingekleurd – op één na.
Mijn intuïtie en instinct zijn mijn kracht. Maar het zijn ook de zogeheten angstpoorten.

Ik heb geleerd hoe je met die angsten kunt werken. Hoe je ze kunt transformeren.
Maar dit soort ervaringen laten zien hoe diep zoiets kan doorwerken.
In de onderstroom.

Delen is helen

Wat ik hiervan heb geleerd?

✨ Een simpele vraag kan het verschil maken:
“Kan ik iets voor je doen?”

✨ Als je zelf niets durft of kunt, vraag hulp.
Er is altijd wel iemand die wél in actie kan komen.

✨ Wees zacht, ook voor jezelf.
Soms is een trigger geen zwakte, maar een signaal van iets ouds dat aandacht vraagt.

We leven in een wereld waarin steeds meer mensen worstelen, verdwalen, verward zijn.
En laten we eerlijk zijn: we zijn zelf ook allemaal wel eens in de war.

Juist daarom is het zo belangrijk dat we elkaar zien.
Niet oplossen. Niet overnemen.
Maar er zijn.
Dat alleen al, maakt het verschil.

Tot slot

Ik schrijf dit niet voor medelijden.
Ook niet om angst te zaaien.

Maar omdat het belangrijk is dat we durven delen.
Omdat het helend is.
Voor jezelf. En soms ook voor een ander.

Omdat ik geloof in de kracht van menselijke aanwezigheid.
Juist in de kleine momenten.

Dankjewel dat je dit gelezen hebt. 🙏🏽
En mocht je ooit twijfelen of je iets moet zeggen of doen in een onverwachte situatie?

Doe het maar gewoon.
Je weet nooit wat het losmaakt.

Herken je iets uit mijn verhaal? Of heb jij ook zo’n moment meegemaakt? Ik lees het met liefde. Deel je verhaal in een reactie of stuur me een DM – je bent welkom. 💛

Delen is helen. En vaak ook verbinden.

Liefs,

Siti

Voel je vrij om dit bericht te delen als je denkt dat iemand anders hier ook iets aan kan hebben. X