Hoe drink jij je koffie/thee het liefst?

Ik drink geen koffie. Altijd een kruidenthee of heet water. Het liefst met een stukje chocolade. Een echte chocolade addict.

Vertel eens iets over jezelf wat bijna niemand van je weet of wat mensen vaak niet achter je zoeken?

Ik ga helemaal los op 90’s R&B muziek. Ik ben ook Kizomba aan het leren, dat komt uit Angola en gaat heel erg over verbinden.

Kun je iets vertellen over de Krachtplaats?

Ik weet nog goed dat toen we dit huis kochten en ik aan de straatkant stond, dacht: dit is een plek om te wonen en te delen. Dat heb ik altijd zo gevoeld, alleen in welke vorm en op wat voor manier wist ik nog niet. Inmiddels hebben we met veel liefde aan het huis en de natuur gebouwd. Ik merk dat het een plek is geworden om mensen uit te nodigen in de natuur en daarmee hun eigen natuur te leren kennen door te vertrouwen, uit te zoomen en tot rust komen. Dit is ook van waar ik mijn werk aan het opbouwen ben. De basis zijn stiltewandelingen, de retreats en ik organiseer geregeld sjamanistische ceremonies. Afgelopen weekend heb ik nog Midzomer gevierd met een stel vrouwen. Het wordt steeds meer een geladen plek. Een plek van licht. En het bijzondere: we hebben een eigen toegang tot de Veluwe. Van hieruit loop je zo het bos in.

Voorheen woonden jullie in Amsterdam. Hoe leefden jullie daar?

Wij woonden op IJburg. In een hele moderne wijk en een supermodern huis. Weinig natuur, wel woonden we heel mooi aan het water. Dat missen we hier nog weleens. Ik heb Economie gestudeerd en ben toen in de financiële wereld terechtgekomen. Ik heb heel lang een gejaagd leven geleid, drukke baan, veel verantwoordelijkheid, veel werkuren. Het waren lange dagen. Toen ik Harald leerde kennen, hebben we samen zo’n leven gehad. Toen de kinderen erbij kwamen hadden we een vol leven en toen liepen we vast. Met elkaar, met de kindjes. Ik ben toen gestopt met mijn baan en vanuit die ruimte (1 jaar lang) toen met de fotografie gestart. Ik ben toen naar de Fotoacademie gegaan en heb de basisopleiding gevolgd. Ik was daar zo enthousiast over en toen ben ik mijn Fotografie business gaan bouwen en gaandeweg ontstond verlangen op onze manier te leven en niet wat we zagen of wat we kenden van vroeger.

Een belangrijk keerpunt was toen Harald zijn baan verloor. We zijn toen een half jaar door Zuid-Oost Azië gaan reizen samen met de kinderen. Dat is nu 6 jaar geleden. We hebben toen 6 landen in een half jaar bezocht: Maleisië, Indonesië: Bali en Flores, Thailand, Myanmar (met stip op 1) en Vietnam en Sri Lanka. Toen kwamen we terug en dachten we: dit klopt niet meer. Dat was in februari, toen was net Corona, de 1e lockdown. We zijn toen huizen gaan zoeken en zagen als eerste Krachtighuizen op de kaart staan en in november woonden we hier. Dat was heel duidelijk. We verlangden naar ruimte, natuur en eigen tempo bepalen.

Wat was voor jou het belangrijkste inzicht dat je kreeg tijdens het reizen?

Wat we voelden. We voelden ons heel erg thuis bij elkaar. De kracht en verbinding zat ‘m in “wij als gezin”. We kunnen samen iedere verandering aan. De plek maakt niet uit. Tijdens de reis hadden we heel veel tijd en aandacht voor elkaar. Dat was ook niet altijd makkelijk, maar ik heb toen wel heel erg die kracht gevoeld: thuis bij elkaar en daarmee het verlangen, dat mag ook op een andere plek en dan kom je in het Krachtighuizen verhaal. We hadden geen link met deze plek en zijn samen helemaal opnieuw begonnen.

Hoe was dat?

Dat was het 1e jaar echt zoeken. Ivm de lockdown was het contact maken extra ingewikkeld. Plus dat we hier met de verbouwing begonnen. Dus dat 1e jaar was echt pittig. Ook voor de kinderen was het moeilijk om hun plekje te vinden. En om dat als ouder te zien was ook niet fijn, maar ondanks de lastigheid en zwaarte, voelden we wel dat de keuze klopte. We hadden wel het vertrouwen en dat bleek ook wel. Het 1e jaar was vooral nodig om te landen en vanaf het 2e jaar had iedereen z’n plekje gevonden en zijn we actief contact gaan maken en ons gaan verbinden met deze plek.

Hoe reageerden jullie omgeving op de verhuizing naar Krachtighuizen?

De meest voorkomende opmerking was toch wel: “Putten dat is toch ontzettend gelovig, wat gaan jullie daar doen?” Haha. Familie vond het wel lastig dat we verder weg gingen wonen, ook mijn ouders vonden dat wel moeilijk. Het was wel echt een keuze van onszelf, maar het was niet zo dat de omgeving hetzelfde enthousiasme voelden. Inmiddels is het voor mijn ouders hun 2e huis geworden en hebben ze de plek ook omarmd. Vriendschappen zijn wel veranderd, sommige verloren en dat komt niet alleen door de andere plek, maar ook doordat we een ander leven zijn gaan leiden. We kiezen bewust voor de dingen die we echt graag willen en waarbij we voelen dat willen. Dat betekent dat we ook veel nee hebben gezegd, omdat het niet meer paste. Tegelijkertijd gaf dat ons ook ruimte voor weer hele nieuwe contacten.

Als je een dag zou kunnen doen wat je zelf wilt, wat zou je dan doen?

Je maakt mij echt gelukkig als ik vrij ben in het moment te kiezen wat ik wil doen. Meestal op tijd wakker, heerlijk een slow morning met aandacht, eerst naar buiten, dieren verzorgen, ontbijt maken, muziek, meditatie. Eigenlijk een ochtend ritueel en dan pas rond 10 uur praktisch, aan het werk ofzo.

De dagen dat ik in de natuur ben, bos of heide op, zijn ook mijn favoriete dagen. Dus is in de basis, kies ik voor de rust. Maar ik heb heel veel verschillende kanten, ik kan ook los gaan op een feest. Dus ik heb ook wel een hele levendige actieve kant, maar komt wel vanuit die rustige basis. Opladen doe ik echt wel alleen. Lekker eten. ’s Avonds lekker met aandacht een heerlijke maaltijd kunnen maken. Muziek, beweging, dat zijn dan dingen die erin zitten. En ik heb 1 duidelijk beeld voor me: een klein campertje, met een busje de wereld over. Ik zit in busje, deuren open, blote voetjes, uitkijken over een cliff, lekker vrij, wijde kleding aan, maar dat komt vast nog wel ergens…. Mijn man en ik hebben vorig jaar proefgedraaid, in Nederland en dat vonden we toch leuk! Dat raakt ook heel erg in vrij zijn, in waar je wilt, waar je zin in hebt en heel erg kunnen lummelen. Lekker zwemmen in meertjes en daarna je camper en dat zou ook best in andere landen kunnen zijn.

Welk land heeft het meeste indruk op je gemaakt?

Myanmar. In het dagelijkse leven is het Boeddhisme heel erg zichtbaar. Dat vond ik heel mooi, daar zat heel veel zachtheid. Als je daar de mensen in de ogen keek, was daar een heel zacht, mooi contact. Mooie natuur. Huizen op palen in het meer, fantastisch! En het eten was ook lekker, veel vis, kruiden, kleurrijk. Pittig. “Lekker pittig, net als ik” zeg ik dan altijd.

Wat is je levensmotto?

Heb het leven lief. Het is een keer in de Passion geweest, gezongen door Elske ter Wal. Daar zit voor mij in dat je het leven te leven heb. Dat is voor mij een ontdekkingstocht geworden. Ik heb echt mijn leven te leiden. En dat doe je op jouw manier. En leef! Stel geen dingen uit. Je weet wel wat je wenst en goed voor je is, durf dat ook te leiden.

Wat is het mooiste compliment dat je hebt ontvangen?

Mijn lach. De vrolijkheid. En mijn rust. Dat mensen vinden het fijn om bij mij in de buurt te zijn, omdat ik een rustige energie om mij heen heb. Of de uitspraak: “Mooi mens, een bron van licht” en ik hoor vaak dat ik met aandacht naar iemand kan luisteren en kijken.

Kun je iets vertellen over jouw persoonlijke en spirituele ontwikkeling?

Die spirituele kant is er altijd al geweest en tegelijkertijd ben ik ook wel in een rationele, aardse familie opgegroeid, dus in dat kindertijd werd dat niet gevoed. Dat is er pas later uitgekomen. Mijn persoonlijke ontwikkeling is een jaar of 15 begonnen. In de periode dat ik vastliep en het echt niet meer wist. Wat wil ik nou, wie ben ik, hoe moet dat met mijn gezin/man? Toen kwam er een programma op mijn pad: 100 dagen, waarin we gingen mediteren, fit ging worden, voeding en daar is een zaadje geplant. Ik dacht toen, eigenlijk vind ik het heel mooi als dat een vast onderdeel van mijn leven wordt. Ik zie het als afpellen. Meer tot de kern komt van wie je altijd al bent geweest. Ik heb altijd in een omgeving gezeten met heel veel prikkels, daar loop ik helemaal op leeg, ik ben een grote spons. Mijn man en ik vinden elkaar hier wel in. Soms doen we dingen alleen, en soms bewust weer samen. Hij deelt ook de visie om ruimte te maken in je leven voor spiritualiteit, persoonlijke ontwikkeling enz. Deze plek is echt van ons samen.

Wat voor een Human Design energietype heb je?

Manifesting Generator met een emotionele autoriteit en de profiellijnen 3/5. Ik heb een Jaarprogramma gevolgd: the tribe en daar kwamen we iedere maand bij elkaar en daar zat een dame in, zij is nu nog steeds een goede vriendin en zij weet heel veel van Human Design. Heel fijn dat zij er is.

Dit is mijn chart:

Wat is jouw guilty pleasure op het gebied van food?

Chocolade, dat is er duidelijk een. En ik ben verknocht aan mijn havermoutje in de ochtend. Daar word ik heel gelukkig van en warm eten, dat vind ik altijd lekkerder dan wat koud is.

Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?

Ik moet nu denken aan een moment net vlak voor een burnout. Mijn HR manager belde me en zei: ‘het gaat niet meer, stop nu eventjes’. Stoppen, stilstaan en dat is wat ik nu in het leven ook toepas. Ik geloof in vertragen, stilstaan, uitzoomen, voelen en dan weer verder. Kiezen voor het onbekende. Kiezen dat er even niets is. En dat doe ik nog steeds.

Welk wonder of synchroniciteit staat je het meeste bij?

Dat was tijdens een familieopstelling, toen ik ontdekte dat ik een alleengeboren tweeling ben en een zusje heb. Dat was echt een moment dat alles in elkaar viel. Dat was echt een beetje heel worden. Degene die de opstelling begeleidde zei: sluit even je ogen en we keken elkaar aan en zeiden: ok, let’s go! Ze zei: Ik heb het gevoel dat dit thema bij je speelt en toen gingen we de opstelling doen en toen gingen alle oogkleppen af. En sindsdien zie ik heel veel klokken met 08. Bijvoorbeeld als de aankomsttijd 08 is en 8 staat voor augustus. Energetisch ben ik de ‘oudste’. In reading kwam naar voren dat ik heel vaak samen met haar geweest. Zij de kleine, de zieke, de arme. En daarom is ze ook niet meegegaan in dit leven. Ze heeft me dit gegund, zo van ‘je hebt het nu echt alleen te doen’. Het is voor mij een heel proces geweest om dit te kunnen voelen en een plekje te geven.

Houd je van lezen of schrijven?

Ik schrijf niet zoveel, maar lees wel geregeld.

Welk boek heeft het meeste indruk op je gemaakt?

Het boek Heks van Susan Smit. Omdat ik daar heel in herken van mezelf. En ik dat op een moment las, toen ik zelf aan het ontdekken was. Ik ben Marcia en ik heb allemaal nieuwe labels, en misschien heb ik nog wel van alles te ontdekken. Toen was ik al bezig met mijn kruiden in de tuin en middeltjes maken.

Laats zei iemand bij het voetbalveld: hoe is het met die hekserij? Geweldig! Nou dat wil ik wel zijn. Dat is hier een spannend woord, daar zit wel veel lading op.

Wanneer ben jij jarig?

20 augustus

Kun je iets vertellen over het werk dat je doet?

Mensen kunnen bij mij terecht voor een solo-retreat. Dat is een traject van 3 maanden. Iedere maand zien we elkaar een moment. Waarbij we in de 1e maand een stiltewandeling, in de natuur contact maken met je eigen natuur. Aantal rituelen in het bos om contact te maken met de natuur om je heen. Dag 2: een sjamanistische ceremonie, ik begeleid je in een diepe ontspanning naar je krachtdier of innerlijke tuin. Ontdekken van je eigen kracht. Reis in jezelf. En in de 3e maand sluiten we af met een spiegelshoot. In de spiegel kijken wat je ziet en voelt van binnen. Mooie ceremonie met jezelf en daarna in het bos in en mooie portretten maken. Wat laat ik van mezelf zien, hoe kijk ik naar mezelf, wat mag ik laten zien enz. mooie herinnering traject. Tijdens traject begeleid ik iedereen 1-op-1. Daarnaast organiseer ik zo nu en dan groepen voor vrouwencirkels.

Fotografie. Specialiseren in zielsportretten. Vastleggen wat er van binnen in je leeft. Leuk als cadeau voor jezelf. Ook voor ondernemer wat jouw kern laat zien voor website enz.

En ik werk ook als vrijwilliger voor Stil. Fotografeert stil geboren kindjes. Of in de buik overleden of kort na de geboorte overleden. Dan ga je of naar het ziekenhuis of naar de mensen thuis. Fotografie middel in het proces van heling. Hele intense, verdrietige momenten waar je bij aanwezig zijn. Ze uit te nodigen om echt te kijken.

Is er een vraag die ik niet gesteld heb, maar wel leuk was geweest als ik die had gesteld?

Misschien leuk om ook nog een iets andere kant laten zien.

Waar heb jij moeite mee of kun je niet goed tegen?

Ik heb ook een hele felle kant, dan komen de klauwtjes uit, dat ben ik ook wel. Die bescherming komt eruit als ik mij tekort voel gedaan of als ik onrecht ervaar. Dan ben ik wel echt die leeuwin. Er is een keer bij mij ingebroken, ik ga er gewoon op af en trap die deur verder open. En waar ik heel stil van wordt is als mensen heel veel ruimte innemen, heel erg schreeuwend of ieder moment vullen. Daar kan ik heel kribbig van worden. Ben ook wel ongeduldig.

Wat zou jij je lezers tot slot nog mee willen geven?

Een vraag vind ik wel leuk. Hoe authentiek is jouw leven?

Dus daar mag je eens lekker op gaan sudderen… 😉

Het zou heel tof zijn als je dit met ons wilt delen!

Hoe kunnen mensen contact met je opnemen?

Instagram: Krachtplaats

Website: www.hipsy.nl/krachtplaats

Fotografie: marciateeken.nl en @marciateekenfotografie en op LinkedIn: Marcialekteeken

Wat is typisch Marcia?

 Haar: kort en al jaren geknipt door mijn vaste kapper Dennis Kil. Ik vind het leuk om veel te wisselen van kapsels.

Ogen: groen

Mond: niet al te groot, mijn lach is des te groot.

Handen: soms met gekleurde nagels, altijd vol met energie.

Outfit: kleurrijk, veel verschillende stijlen.

Voeten: op blote voeten in de tuin of op de dansvloer.