36 jaar, woont in het centrum van Amsterdam met haar hondje Lowie. Ze is sportpsycholoog voor ruiters, dol op mensen en goede gesprekken. Daar wordt ze heel blij van! Dit combineert ze ook graag, zo gaat ze bijv. graag wandelen met vriendinnen en ondertussen een goed gesprek. Verder houdt ze van de natuur, van het buiten zijn. En ook wel een lekker kopje koffie drinken in de stad. Hierin ervaart ze ook nog wel eens contrast. Enerzijds woont ze graag in de stad, anderzijds laat dat haar ook verlangen naar wonen buiten de stad.

Anne is vanuit Human Design bekeken een Projector, en leeft daar ook echt naar. Ze houdt van alles wat langzaam en rustig is, mede omdat ze van haarzelf ook nog best gejaagd kan zijn. Ze houdt ook van wandelen, fietsen, sporten, naar de sauna. Als het maar langzaam is, dan is het goed.

Hoe drink jij je koffie/thee het liefst?

Het liefste drink ik een gember thee, dat is echt mijn favoriet! Of een cappuccino en dan wissel ik vaak af met havermelk en soms ook wel koemelk. Ik vind havermelk het lekkerst, maar drink ook koemelk, vanwege het dierenleed en het is ook beter voor je bloedsuikerspiegel. Dat is een van die ‘regels’ waar ik soms tussen schipper. Ik kom vaak in hetzelfde koffietentje en daar weten ze ook precies hoe ik mijn koffie drink, een single shot en dan vragen ze altijd: ‘Wil je vandaag koe- of havermelk?’ Haha.

Hoe ben je op het idee gekomen om te gaan boetseren?

Nou, ik heb niet veel echte hobby’s, maar ik ben gewoon naar de Pipoos gegaan en ben vervolgens gaan boetseren. Bij alles wat ik in mijn leven doe, vraag ik mij af wat voor nut het heeft. Ik ben best wel serieus en ik wil dan ook dingen goed kunnen en dat het een mooi beeldje wordt, en dat is het natuurlijk niet als je net iets nieuws gaat doen. Dit leek mij een leuk pad om te ontdekken en mezelf de vraag te stellen: kan ik het ook doen, omdat ik het leuk vind, zonder dat ik het goed kan? Juist omdat het meestal andersom is en ik iets leuk vind, omdat ik het goed kan.

Kun je iets vertellen over het werk dat je doet als sportpsycholoog?

Ja, ik begeleid sporters, fanatieke vrouwen in de paardensport. De paarden zijn hun liefde en leven. Alle tijd, geld, zorgen, energie gaan daar naartoe en zij merken dat het tijdens wedstrijden minder goed gaat dan thuis. In trainingen geven ze daar alles voor en bij wedstrijden lukt het niet. Dan komen ze bij mij en ik ben van mening dat ‘hoe je iets doet, is hoe je alles doet’. Bijvoorbeeld als je in het moederschap de lat heel hoog legt, of dat je veel aan het pleasen bent in het dagelijkse leven. Ik gebruik de sport als middel om een groter doel te bereiken: jezelf kunnen zijn. In theorie kunnen zij ook naar een andere therapeut, maar omdat ze zo gedreven zijn door paardensport kan ik die brug makkelijker leggen. En dan shift er automatisch heel veel meer.

Hoe ben je sportpsycholoog geworden?

Als ik nu terugkijk, net na een relatiebreuk, wordt alles weer in perspectief gezet. Ik ben me af gaan vragen, wat is nu eigenlijk de rode draad in mijn leven? Wat is voor mij belangrijk? En dan zie ik dat ikvoor mijn gevoel altijd normaal leven heb geleid, maar op een aantal momenten hele bijzondere/eigen keuzes heb gemaakt.

Kun je daar een voorbeeld van geven?

Ja, nadat ik afgestudeerd was aan de opleiding Bedrijfseconomie, ben ik in een vrij serieuze baan in de financiële sector terechtgekomen. Na 3 maanden dacht ik: dit is het niet. Toen kwam er echt een uitnodiging op mijn pad. Ik kreeg van een Nederlandse dame de vraag of ik in Mexico een dressuurteam wilde trainen voor kampioenschappen. In eerste instantie ging ik voor 2 maanden en ik ben uiteindelijk 2 jaar gebleven.

In het begin dacht ik er nog aan om na die 2 maanden weer terug te gaan, voor misschien een Traineeship of financiële baan bij een groot Nederlands bedrijf. Echter, hoe langer ik bleef, hoe verder dat idee naar de achtergrond verdween. Na een tijdje begon ik mij af te vragen: ‘hoe kan het dan het bij mijn ruiters op wedstrijden minder goed gaat dan thuis?’ Ik wist hoe goed ze thuis hadden getraind, en dat zette me aan het denken. Ook mijn eigen onzekerheid en twijfels lieten me inzien dat het mentale stuk in de sport heel groot is.

Waardoor kwam dat denk je?

Ik had zelf daar geen trainer, ik was zelf de trainer. Ik reed heel veel paarden, en daar lag ook druk op, met de eigenaren en de paarden die verkocht moesten worden. Ik merkte dat ik zelf ook een betere manier wilde krijgen om daarmee om te gaan en toen ben ik Sportpsychologie gaan studeren. Na twee jaar heb ik mijn Master Sportpsychologie afgerond en in de tussentijd ontmoette ik iemand, met wie ik later bevriend werd. Zij had in China gewerkt met paarden en in Nederland raakten we toevallig aan de praat en bleek dat onze ervaringen hetzelfde waren. In beide landen willen ze heel graag, ze investeren graag, maar missen de kennis over paarden. In Nederland zit wel veel kennis, en er worden veel paarden internationaal verkocht. Zodoende hebben we onze krachten gebundeld en hebben we 5 jaar een internationaal kennis-bedrijf gehad. Waarbij we overdracht in trainingen en opleidingen verzorgden. We hebben toen veel gereisd. Dat was een groot avontuur!

En toen?

Toen kwam Covid. Dat betekende het einde van dit bedrijf en dat was ergens ook heel fijn. Daarvoor waren we al anderhalf jaar zoekende en vroegen we ons af wat we verder met het bedrijf wilden. Het reizen begon op te breken en in het bedrijf konden we daar geen goede alternatieve vorm voor vinden. Met Covid werd het voor ons besloten. En toen begon er weer een hele andere fase.

Kun je daar meer over vertellen?

Ja, mijn huidige bedrijf heb ik nu ook 5 jaar. Mijn hele leven draait om hele grote veranderingen om echt mijn hart te volgen. Nadat ons vorige bedrijf gestopt is, heb ik eerst een half jaar uitgerust. Moest echt even bijkomen, afronden, veel gesprekken gehad… En toen besefte ik mij: ik ga het weer simpelere maken, kleiner maken, focus op het mentale stuk voor de ruiters en alleen in Nederland. Dit is voor nu echt mijn droombaan. Ik combineer de vrijheid van het ondernemerschap, het creatieve, de paardensport en psychologie. Wat ik heel leuk vind, is dat ik een academische achtergrond heb en wetenschappelijk opgeleid ben en ik pak daar zelf op intuïtie en creativiteit andere technieken bij. Dat geeft mij heel veel vrijheid om goed te kijken wat past bij mensen en wat ze nodig hebben. Daarin heb ik veel bijgeleerd en ik combineer dingen. Ik ben ook heel bewust niet aangesloten bij een beroepsvereniging, omdat ik die vrijheid graag wil behouden.

Voor welke mensen ben jij er?

Mensen in de paardensport die kampen met wedstrijdspanning, faalangst, perfectionisme, met angst voor het paard enz., daar begeleid ik mensen bij.

Wanneer is Human Design op jouw pad gekomen?

Ongeveer 6 geleden hoorde ik er voor het eerst over. Toen vond ik het nog heel moeilijk en ingewikkeld. Sinds 3 jaar ben ik er actiever mee en het laatste jaar heel actief. Ik zit sinds 1,5 jaar in de Human Design In Business Training van Aniek Gerrits en nu durf ik er ook echt naar te leven en te luisteren. Ik ben echt een Projector, en leef daar zo veel mogelijk naar. Ik houd van alles wat langzaam en rustig is, omdat ik van mezelf ook nog best gejaagd ben.

Wat vind je daarin de grootste uitdaging?

Het niet harder werken van een Projector. Human Design heeft zoveel details en zoveel lagen om in te ontdekken, dat doe ik ook, maar de basis blijft niet mee willen rennen met de rest van de wereld en het rustiger aan doen. Niet willen bewijzen hoe snel mijn bedrijf groeit enz. Dat blijft iedere keer weer op tijd stoppen en niet te veel uren werken. Klinkt zo simpel, maar daar ligt voor mij nog de grootste conditionering. Eten, environment, keuzes maken via Human Design lukt goed, maar in het werk forceer ik dat nog 9 van de keer, omdat ik het zo leuk vind. Ik ben mij daarvan bewust en toch kan ik dan niet stoppen en ben ik achteraf te moe.

Gebruik je Human Design ook in je werk als sportpsycholoog?

Voor het allereerst heb ik nu een vervolgtraject waarin ik Human Design ook als onderdeel gebruik. Dit is een traject met 5 vrouwen met als doel: omgaan perfectionisme, pleasen etc.

Als Projector is je strategie ‘wachten op de uitnodiging’, hoe is dat voor je?

Het wachten op de uitnodiging gaat me wel goed af. Zowel in mijn bedrijf als privé. Ik probeer de uitnodigingen beter te herkennen, en ze komen ook heel erg vermomd. Ze komen ook in vragen als: hoe doe je dat zo? Hoe doe je dat dan? Ik probeer zoveel mogelijk achterover te leunen, niet te initiëren. Ik houd een lijstje bij van de uitnodigingen die ik krijg om ze beter te kunnen herkennen. Dan zie je dat je ongemerkt toch vaak uitnodigingen krijg.

Vertel eens iets over jezelf wat bijna niemand van je weet of wat mensen vaak niet achter je zoeken?

Een paar weetjes: dat ik met mezelf afgesproken heb dat ik nooit meer hoef te snorkelen of te hardlopen. Dat ik niet van de bioscoop houdt en de afgelopen 10 jaar misschien 1x ben geweest.

Waar ik laatst nog een gesprek over had, is dat mensen vaak het gevoel hebben dat ik alles op de rit heb en weet waar ik naartoe ga. Daar ben ik ook wel mee bezig en jaren geleden was dat een bewust thema: ik leef niet bewust genoeg, ik doe maar wat. Terwijl ik wel het gevoel had, ik kies heel bewust om een relatie te stoppen, bedrijven te beginnen, mijn financiële baan te stoppen. Voor mij zijn het hele bewuste keuzes in het nu, waar ik niet over nadenk. Mijn autoriteit zelfprojected is ook gekoppeld aan mijn G-centrum: ik voel bij dit soort keuzes of een stap bij mij past, maar dat heeft mij altijd het gevoel gegeven dat ik ergens beter of actiever over moet nadenken, maar ik weet het gewoon. Daarin zien mensen mij heel anders, dan hoe ik het zelf voel.

Als je een dag zou kunnen doen wat je zelf wilt, wat zou je dan doen?

Mijn favoriete Anne dag ziet er als volgt uit. Ik houd niet van lang uitslapen maar ook niet van vroeg opstaan, dus dan zou ik rond half acht/acht uur opstaan en dan rustig ontbijten en op balkonnetje koffie drinken. In ieder geval de dag rustig beginnen en ook zeker een half uur lezen. Het gaat dan heel erg op flow, terwijl het een dag erna heel anders kan zijn. Daarna zou ik met een vriendin gaan wandelen, samen op avontuur te gaan. Bijv. een NS wandeling of zelf een wandeling uitstippelen.

Onderweg lekker lunchen en eindeloos kletsen. Wat mij ook trekt is om meer naar het buitenland tegaan. Dat doe ik nu heel weinig. Bijvoorbeeld een maand naar Portugal of Florence om daar te werken en leven.

’s Avonds lekker ergens eten en daarna naar de sauna of in bad. Een hele relaxte avond!

Waar heb jij moeite mee?

Ik heb structureel een gevecht met het concept tijd, altijd het gevoel dat er te weinig tijd is. Te weinig uren in een dag en ook in het leven. Ik ben 36 en voor mijn gevoel moet ik dan toch al een soort van mijn leven op de rit hebben. Ik heb het gevoel continu achter de feiten aan te lopen, gerelateerd aan tijd en daar heb ik wel moeite mee.

Wat is jouw lievelingsland?

Dat is echt Mexico! Daar heb ik 2 jaar gewoond en daarna ben ik er ook heel vaak geweest voor de trainingen die ik gaf. Mexico heeft echt een plek in mijn hart. De warmte, de cultuur, het eten. De mensen zijn super warm, vriendelijk, opgewekt en geïnteresseerd. Ik heb in hele arme dorpjes trainingen gegeven en dan zie je hoe zij met heel weinig toch een rijk leven leven. Door alsnog veel te geven, dat vond ik echt indrukwekkend. En daardoor heb ik me ook altijd heel veilig gevoeld.

Daar heb ik ook 10 dagen een Pelgrimstocht gelopen. Vanuit het hele land lopen ze verschillende routes om op een bepaalde datum te eindigen, dus de groep wordt steeds groter en dat vond ik ook zo bijzonder. Ik heb toen zoveel gesprekken gehad, daar liepen nul niet Mexicanen, ik was de enige – er liep geen enkele toerist. Die eerlijkheid tijdens die gesprekken hebben mij echt ontroerd.

Wat is je levensmotto?

Ik ben heel erg van de quotes, maar ik heb er niet echt een die ik al heel lang met mij meedraag.

“If you can dream it, you can do it.” Dat zei mijn moeder altijd en die heb ik wel een beetje bij me.

Wat is het mooiste compliment dat je hebt ontvangen?

Er komt niet gelijk 1 groot compliment in mij op, maar heel regelmatig ontvang ik lieve berichten en complimenten van mijn ruiters en die gaan bijna altijd over; dat mensen dankzij mij weer zichzelf zijn. Dan zeggen ze: ik durf nu dit of ik doe nu dit of ik heb nu dit bereikt en dat koppelen ze bijna altijd aan het feit dat ze zich zo gezien hebben gevoeld en de permissie hebben gekregen om datgene te gaan doen wat zij willen doen in hun leven. Dat is wel het overkoepelende compliment.

Dus het gaat altijd over: gidsende energie, mensen de toestemming laten voelen wat ze lang hebben weggedrukt. Losbreken van de overtuigingen die daaroverheen liggen en als je dan samen naar die overtuigingen gaat kijken, van wie zijn die dan? En kan je die ook loslaten of iets anders doen? Dan voelen mensen zich heel gezien.

Wat voor een Human Design energietype heb je?

Projector 5/1 met een self-projected authority.

Wat is jouw guilty pleasure op het gebied van food?

Niet echt een guilty pleasure, maar bij mij gaan er liters San Pellegrino doorheen! Dat je echt denkt, jeetje wat een hoeveelheden, doe eens normaal haha. Wel een guilty pleasure: warme croissantjes met boter! 😋

En iets heel anders. Laatst was ik bij mijn favoriete koffietentje en daar rook ik zoiets lekkers, maar ik wist niet wat het was. Bij navraag kreeg ik ook geen duidelijkheid. De keer daarna weer hetzelfde. Toen ik daar laatst weer stond, was de rij langer en stond ik buiten. Wat bleek? Er zat een tweedehands winkeltje naast en toen ik daar vroeg wat er zo lekker ruikt, was het een amber achtige wierook die ik nu echt iedere dag opsteek.

Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?

Die valt samen met quote van mijn moeder. Ze zegt altijd tegen mij en mijn broertje: niet te bang hè? Als je op een manier durft te leven waarin je ook enge stappen durft te zetten en dan de aanmoediging hoort: doe het maar, soms moet je risico nemen, daar wordt je voor beloond. Ik merk echt dat dat ik voor de dappere keuzes beloond wordt. Dat ik daarna een leven heb dat beter bij me past en waarin ik meer mezelf kan zijn.

Houd je van lezen of schrijven?

Beide en podcast luisteren. Ik schrijf niet zozeer een verhaal, maar wel in mijn journal, al is dat minder dan lezen en luisteren. Lievelingsboek afgelopen jaar: Zachtop lachen van Malou Holshuijsen. Dat is een rauwe dialoog tussen een psycholoog en een patiënt-in-ontkenning over een allesbepalend geheim, afgewisseld met het tenenkrommende verhaal van een op het oog zorgeloos bestaan. Echt prachtig!

Qua podcasts luister ik heel veel verschillende. Echt hele hardcore business podcasts tot aan Byron Katie, Gaby Bernstein en heel veel daartussen. En ik lees veel zowel romans als zelfhulpboeken, niet de hele basics, maar de verdiepende boeken.

Wanneer ben jij jarig?

9 november 🥳

Welk wonder of synchroniciteit staat je het meeste bij?

Dat was heel recent toen mijn broertje een kindje gekregen. Ik deed 4 dagen voordat mijn schoonzusje beviel een healing online. Ik werd daarin begeleid en lag op de bank met oogmasker en koptelefoon. Dus ik lag daar lekker te spacen op de muziek en ineens ik hoorde de naam van het kindje: Ben. De dag erna vertelde ik dat tegen mijn moeder – die heel nuchter is – en later kreeg ik het geboortekaartje met daarop de naam: Ben. Dat was een heel bijzonder moment. Verder ervaar ik vaak synchroniciteit in kleine dingen. Maar dit was heel bijzonder.

Is er een vraag die ik niet gesteld heb, maar wel leuk was geweest als ik die had gesteld?

Nee, eigenlijk niet. We hebben veel diverse onderwerpen besproken.

Wat is typisch Anne?

 Haar: Ik heb twee kleuren haar. In de zomer wordt het blonder, in de winter meer rossig, heel leuk. Sinds ik mijn haar korter in een bob heb laten knippen heb ik echt het gevoel dat ik ‘een kapsel’ heb, daar ben ik super blij mee. Even 10 minuutjes föhnen blijft wel een klusje, maar als ik het weer gedaan heb ben ik altijd heel blij.

Ogen: Ik zie alles, er valt me veel op. En ik ben blij met mijn mooie donkerbruine ogen.

Oren: Mijn ouders hebben vroeger toen ik 8 jaar was de keuze gemaakt om mijn flaporen recht te laten zetten. Ik ben ze daar tot op de dag van vandaag dankbaar voor.

Mond: Ik had daarbij een beugel in mijn pubertijd altijd hele mooie rechten tanden, maar die zijn weer een beetje schever gaan staan. Mijn chique tandarts zei streng: ‘Anne, het een illusie dat een gebit een levenslang gaaf blijft’. Deze uitspraak staat voor mij symbool voor alles in het leven.

Handen: Ik heb dikke vingers, niet zo elegant maar als ik er naar kijk moet ik vanbinnen lachen, want ik zie dan echt precies de handen van mijn vader en dat maakt het minder erg. 😉

Outfit: Ik houd van stijlvolle minimalistische items. Dus een hele mooie wollen trui, of een zijden blouse. Ik combineer dat met mijn gouden sieraden en dan wordt een simpel item een mooie outfit.

: Ik ben heel hypermobiel, dat maakt me erg lenig, maar ook gevoelig voor blessures dus 2x in de week krachttraining doen,  is belangrijk voor me.