Leestijd: 2 à 3 minuten, afhankelijk hoe snel je leest. 😘

Instinctief wist ik: dit wordt de titel van deze blog.
Omdat het precies zegt waar het over gaat.
En omdat ik geloof dat jij — als je dit leest — je hier misschien ook in herkent.

Met deze blog wil ik je laten weten: ik begrijp je.
En ik ben er voor je, als je dat wilt.

Het is nu zes weken geleden dat ik op mijn hoofd ben gevallen.
Ik voel me verder goed, maar die zeurende hoofdpijn is er nog steeds.
En eerlijk? Ik heb me erbij neergelegd. Het mag er zijn. Het leert me overgave.
Hoe meer ik dat doe, hoe beter het gaat.

De grootste uitdaging? Rustiger aan doen.
En positief blijven als mensen vragen hoe het gaat, want ik weet hoe krachtig woorden en gedachten zijn voor je lichaam.
Ik wil niet in de slachtofferrol stappen, al is dat soms best een uitdaging.

Maar deze blog gaat niet alleen over fysieke pijn.
In de onderstroom zit iets anders.
Iets diepers dat nu naar de oppervlakte komt.

Twee jaar geleden, tijdens een handlezing van Julia Quist, werd het al voorzichtig aangeraakt.
Ze zag in mijn handen precies het moment waarop een pijnlijke gebeurtenis plaatsvond.
Een gebeurtenis die bijna niemand kent, en waarna ik op pure wilskracht ben doorgegaan.

Ze had gelijk.
Ik zocht destijds hulp bij een van de beste coaches.
Die zei: “Je komt hier zelf uit.”
En dat deed ik.

Het veranderde mijn leven en gedrag.
Maar verder heb ik het met niemand gedeeld.
Uit loyaliteit en respect naar een ander toe.

En dát — die onzichtbare pijn — doet bijna net zo veel pijn als de gebeurtenis zelf.

Want ja, er zit ook schaamte.
Ik ben juist iemand die gelooft in de kracht van delen.
En toch loop ik hier nog steeds alleen mee rond.

Nu hoef je niet alles met iedereen te delen — maar je snapt vast wat ik bedoel.

Het collectieve jaarthema van 2025, zoals ik het heb doorgekregen, is Integriteit.
En dat raakt hier precies aan.

Julia zei toen al: “Ik denk dat het je enorm zal opluchten als je er met iemand over praat.”
Maar tot vandaag heb ik dat nog niet echt gedaan.

Mijn loyaliteit is zo sterk dat ik liever zelf pijn draag, dan dat ik iemand anders zou schaden.

Vorige week had ik een prachtige NEI-sessie met Eleonore.
Het besef kwam ineens binnen: het is alweer een jaar geleden sinds onze eerste sessie.
Daar heb ik destijds een blog over geschreven (die je hier kunt teruglezen).

Inmiddels heb ik meerdere sessies gehad — en ook deze laatste was weer zo kloppend.
Eleonore had vooraf een kaart voor mij getrokken, en die was SPOT ON op zoveel lagen.

Het was poort 61, Lamed uit de Levensboompaden:
“Je bent uit je evenwicht gehaald en dient nu de balans tussen handelen en denken weer te herstellen. Jouw kennis is hierbij onontbeerlijk.”

Dat raakte aan alles waar ik nu in zit: trouw blijven aan mezelf, en de verbinding met Lisan.
Tijdens de eerste sessie kwam ook naar voren dat via poort 61 (het hoofdcentrum) Lisan mij aanzet.
Deze poort staat o.a. voor: “Zoek de oplossing niet buiten jezelf” en “Je probeert je mystieke kant te ontlopen.”

De avond ervoor was ik diep geraakt door iemand anders, die na jaren haar geheim eindelijk deelde.
Haar kwetsbaarheid voelde als een uitnodiging voor mij: ook jij mag opener zijn.

En bij Eleonore voelde ik me veilig genoeg om mijn pijn voorzichtig te delen — zonder in details te gaan.
Alleen dát al voelde als een enorme opluchting.

Die ochtend dacht ik tijdens het hardlopen:
“Hoe fijn zou het zijn om iemand te vinden met wie ik dit kan delen, die het begrijpt.”
En ik weet zeker: er zijn zó veel mensen die ook iets meedragen.
Iets wat ze niet kunnen of durven uit te spreken.

Tegen jou wil ik zeggen: blijf er niet alleen mee rondlopen.
Je hoeft het niet alleen te dragen.

Ik weet: dat is makkelijker gezegd tegen een ander dan tegen jezelf.
Maar ik beloof mezelf dat ik ook hierin opener ga zijn.

Na de sessie voelde ik weer die synchroniciteit overal.
Voor mij een teken: ik ben op de juiste weg. Alles is verbonden.

Ik reed zelfs over de Brugstraat — hoe symbolisch wil je het hebben? 😉
Het blijft bijzonder hoe de puzzelstukjes zich pas later samenvoegen.

Tijdens de sessie kwam ook naar voren dat ik bij mijn conceptie een essentiële basisbehoefte heb gemist: bewondering.
Geen toeval, natuurlijk.

Als kind werd ik afgestaan voor adoptie.
Als volwassene werk ik met verwondering.

Wat ik miste, heb ik omgezet in kracht.
Wat verborgen was, krijgt nu licht.
Van gemis naar geschenk.

En eenmaal thuis zat deze kaart van de directeur van de Bibliotheek in mijn inbox:

Alsof er weer een cirkel rond was. Of een nieuwe deur open ging.

Voor jou, als je dit herkent:
Misschien draag jij ook een onzichtbare pijn. Een geheim. Iets waar je omheen leeft.

Dan wil ik je dit zeggen: je hoeft het niet alleen te dragen.
Deel het met iemand die je vertrouwt.

En als dat nog te veel is, begin dan met het erkennen van jouw waarheid — voor jezelf.
Je hoeft niet alles te delen met de wereld.
Maar je mag wél jezelf de ruimte geven om die pijn te helen.

De synchroniciteit die ik daarna ervaarde, bevestigde het weer:
Ik ben op de juiste weg. Alles is verbonden.

En elke ervaring — hoe pijnlijk ook — draagt een sleutel in zich.
Een sleutel naar wie je werkelijk bent.

✨ Wil jij ook jouw brug bouwen van gemis naar geschenk?
Dan is mijn VerWonder Gids misschien iets voor jou.
Een eerste zachte stap, op jouw tempo, dichter bij jezelf.

👉 [Klik hier voor meer informatie over de VerWonder Gids]

En weet:
Ik zie je. Ook in dat wat (nog) niet zichtbaar is. 😉

Voor nu wens ik je een dag vol VerWondering toe! 💜💛🧡💚

Liefs,

Siti

Voel je vrij om dit bericht te delen als je denkt dat iemand anders hier ook iets aan kan hebben. X