Leestijd: 3 à 4 minuten, afhankelijk hoe snel je leest. 😘

Allereerst, heel erg bedankt voor de leuke reacties naar aanleiding van mijn vorige blog! Het is alweer vier weken geleden, want ik was er even heerlijk tussenuit. Ik wil dit nog even graag benoemen, omdat ik dit altijd enorm waardeer en het motiveert mij om hiermee door te gaan. De meest gemaakte opmerking was: “Ik wist helemaal niet dat je ook bij de politie hebt gewerkt!” En dat deed mij weer even beseffen hoeveel niet-gedeelde verhalen ik heb.

Mijn Tijd Bij De Brandweer

Dus toen ik het hier met een vriend over had, vertelde ik hem dat ik ook een paar maanden bij de Regionale Brandweer in Utrecht heb gezeten. Daar deed ik mijn afstudeeropdracht. Toen reed ik in een auto van de brandweer de hele regio rond om te onderzoeken of de brandweerkorpsen de implementatie van C2000 op orde hadden.

Als je het over een mannencultuur hebt bij de politie, dan is het bij de brandweer nog een tikkeltje erger. Althans, zo heb ik dat ervaren twintig jaar geleden. Ik kan me niet herinneren dat daar toen ook nog andere vrouwen werkten.

The Walk of Shame

Zo herinner ik mij die ene keer dat ik onderweg was naar de BRUL (Brandweer Utrechts Land), zoals altijd op hoge hakken. En toen nog op hele hoge hakken. Ik vergeet nooit meer dat mijn hak die ochtend op straat afbrak. Een naaldhak van minimaal 10 cm! Kun je het je voorstellen? Daar liep ik, op het industrieterrein in Utrecht, lekker scheef, met één hak in mijn hand… Ik kon wel door de grond zakken. En dan te bedenken dat ik ook nog naar binnen moest om het de mannen te vertellen. 🙈

Dit was letterlijk en figuurlijk een (van mijn vele) Walk of Shame. Ik heb de situatie denk ik verdrongen, want ik kan me er verder niets meer van herinneren. Niet wat ik toen gedaan heb, hoe ze reageerden, of ik toen een auto heb gepakt en naar huis ben gereden, of dat ik weer driekwartier met het OV terug ben gegaan.

Iedereen Kent Schaamte

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat we allemaal wel van die gênante momenten kennen of we ons ergens voor schamen. Of het nu gaat om iets kleins zoals een afgebroken hak of iets groters, we hebben allemaal wel eens zo’n Walk of Shame ervaren. Het belangrijkste is hoe we ermee omgaan en dat we blijven lachen om onze eigen blunders.

Natuurlijk is hier enige nuance ook op z’n plaats. Schaamte kan diep zitten en verschillende vormen aannemen. Het kan zelfs generaties teruggaan. Dit vind ik zelf heel interessant om te onderzoeken, vanuit een gezonde nieuwsgierigheid.

Culturele Invloeden op Schaamte

Zo staan Indonesiërs er bijvoorbeeld om bekend dat ze ‘schaamte’ proberen te voorkomen. Nu wil ik daar niet per se een stempel op drukken, maar het is voor mij wel herkenbaar. Desondanks geloof ik dat ik niet voor niets hier ben en voel ik het verlangen om dit patroon te doorbreken. Voor mezelf, mijn familie en hiermee indirect ook voor het collectief.

Schaamte is een complex gevoel dat in verschillende culturen anders wordt ervaren en uitgedrukt. In sommige culturen, zoals de Indonesische, wordt schaamte vermeden en is het een belangrijk sociaal regulerend mechanisme. Dit kan leiden tot het verbergen van fouten en het vermijden van situaties die mogelijk tot schaamte kunnen leiden. Terwijl dit enerzijds een vorm van sociale harmonie kan bevorderen, kan het anderzijds ook persoonlijke groei en openheid in de weg staan.

De Kracht van Kwetsbaarheid

We hoeven ons nergens voor te schamen. It’s all part of the game. Wat het ook maar is waar jij je voor schaamt, deel het. Je hebt geen idee hoe helend dit voor jezelf of voor een ander kan zijn. Vaak leidt dit ook tot hele mooie gesprekken en ontdek je dat je niet de enige bent.

De kracht van kwetsbaarheid wordt vaak onderschat. Door onze schaamte en kwetsbaarheid te delen, openen we de deur naar diepere connecties en een beter begrip van onszelf en anderen. Het delen van onze verhalen, zelfs de gênante, kan anderen inspireren om hetzelfde te doen. Dit creëert een community van wederzijds begrip en steun, waarin we leren dat we niet alleen zijn in onze ervaringen.

Mijn Eigen Pad Naar Kwetsbaarheid

Mijn eigen reis naar het omarmen van kwetsbaarheid en het doorbreken van schaamtepatronen is er een van vallen en opstaan. Het delen van mijn verhalen, zoals mijn tijd bij de brandweer en de gênante momenten die daarbij horen, is een manier om deze patronen te doorbreken. Het helpt me niet alleen om mijn eigen schaamte te verwerken, maar ook om anderen te laten zien dat het oké is om zgn. ‘fouten’ te maken en menselijk te zijn.

Het verlangen om deze patronen te doorbreken komt voort uit een diepe overtuiging dat we allemaal beter af zijn als we eerlijk en open zijn over onze ervaringen. Dit leidt niet alleen tot persoonlijke groei, maar ook tot een gezondere en meer ondersteunende gemeenschap. Althans dit is wat ik geloof.

Call to Action: Deel Jouw Verhaal

Ik wil je uitnodigen om jouw verhalen van schaamte en kwetsbaarheid te delen. Het delen van deze momenten kan ongelooflijk helend zijn, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen. Heb je een verhaal dat je wilt delen? Voel je vrij om contact met mij op te nemen voor een Intuïtieve Sessie. Laten we samen de kracht van kwetsbaarheid ontdekken!

Durf jij het aan?

Weet dat je heel erg welkom bent!

Ik wens je een mooie dag vol verwondering toe! 💜💛🧡

Liefs, Siti

Ps. Als je het hebt over de schaamte omARMEN, vind ik bovenstaande foto wel een toepasselijke foto.

Voel je vrij om dit bericht te delen als je denkt dat iemand anders hier ook iets aan kan hebben. X