Leestijd: 3 à 4 minuten, afhankelijk hoe snel je leest.

“Be prepared.” Dat appte ik een uur van te voren nog voor de grap naar mijn man. Als ik toen had geweten hoe toepasselijk die woorden zouden blijken te zijn…

De dag begon eigenlijk zoals zoveel dagen beginnen. Zoals iedere ochtend zwaaiden we naar elkaar als een van ons van huis gaat. Dat doen we al jaren. En meestal appen we daarna ook nog even. Die ochtend stuurde hij mij een berichtje: “Ik zie alles.😘 ” Als reactie op mijn vraag of hij mijn handgebaar had gezien.

Een opmerking waar ik verder niet zoveel achter zocht. Net zoals ik niet zocht naar de betekenis van de woorden die hij tegen mij zei voordat hij vertrok: “Lekker rennen zo hè.”

Waarop ik, zoals altijd, dacht: daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in.

Toch ging ik. En ergens tijdens het hardlopen kwam ineens een inzicht binnen:

Eén inzicht kan alles veranderen.

Helderheid ontstaat door beweging. En zonder die ene zin, was ik waarschijnlijk niet zo snel in actie gekomen.

Op dat moment had ik geen idee hoe vaak die zin later die dag nog door mijn hoofd zou gaan en wat ik aan synchroniciteit zou gaan ervaren. Zo kwam ik o.a. tijdens het hardlooprondje op het moment van inzicht een auto tegen met JS op het kentekenplaat: onze voorletters en ik geef daar de betekenis van Joy & Surrender aan. En even later zie ik dit, hilarisch toch:

Dit soort momentjes doen mij altijd glimlachen. 

Een gewoon etentje

Het was de dag dat wij 23 jaar verkering hadden. We gingen toen samen met mijn schoonouders naar een pannenkoekhuis. Dat heeft niets met elkaar te maken, behalve dat het ‘toevallig’ allemaal samenviel.

Omdat het voor mijn schoonouders prettiger was, besloten we in de serre te gaan zitten. Daar was het rustiger dan op het terras. Buiten zaten de meeste gasten. Binnen waren nog maar twee tafeltjes bezet.

Aan één van die tafeltjes zaten twee mannen. Ik schatte ze ergens tussen de dertig en veertig jaar.

Waarom weet ik niet, maar ik vind het altijd fascinerend om twee mannen samen te zien eten. En blijkbaar vond ik een pannenkoek daar nog fascinerender bij.

Terwijl dat natuurlijk nergens op slaat. Voor hetzelfde geld zaten ze helemaal geen pannenkoek te eten. Misschien dronken ze alleen een kop koffie. Zo zie je maar weer hoe snel je gedachten met je op de loop kunnen gaan.

Wat me vooral opviel, was dat ze vriendelijk oogden. Gewoon twee mannen waarvan je zou denken dat ze net zo goed vrienden van jezelf konden zijn.

Wij gingen ongeveer twee meter verderop zitten en precies op het moment dat ik goed en wel zat, zag ik een groep mannen de serre binnenlopen.

Mijn eerste gedachte? “Wat gezellig, dat zullen wel vrienden van hen zijn die ook een pannenkoekje komen eten.” Nog voordat die gedachte was afgelopen, hoorde ik iemand zeggen: “Rustig blijven. Politie.”

Niets Is Wat Het Lijkt

Wat er daarna gebeurde, speelde zich af in slechts een paar minuten. Voor ik het goed en wel doorhad, werd één van de mannen stevig en hardhandig naar de grond gewerkt. De andere man werd rustig in de boeien geslagen. Pas toen realiseerde ik me wat er gebeurde. Dit waren geen vrienden.

Dit was een arrestatie. Door een echt arrestatieteam en niet gewoon door de politie.

Midden in een pannenkoekhuis. Op een doordeweekse avond.

Een paar mannen droegen zichtbaar een bivakmuts. Andere niet. Ondertussen zag ik mijn man ook heel ontspannen die kant op lopen. Hij kende een paar mannen van het Arrestatieteam, omdat hij al vaker met hen had samengewerkt. Op zijn gemak vroeg hij of hij ergens mee kon helpen.

Ik keek ernaar. Gefascineerd. Verwonderd. Nieuwsgierig. En voor ik het wist, was het alweer voorbij.

Zo professioneel, zo snel en zo gecontroleerd.

Binnen een paar minuten verlieten ze het restaurant weer. Niet voordat ze ons vriendelijk een smakelijk eten hadden gewenst. Alsof dit de normaalste zaak van de wereld was en dat was het natuurlijk ook voor hun. Ik moest er om lachen, want dit was wel het laatste wat ik had verwacht toen ik die ochtend opstond.

Mijn Grootste Verrassing

Achteraf besefte ik me dat de arrestatie niet het meest bijzondere deel van deze ervaring was.

Dat was mijn eigen reactie. Want hoewel ik het spectaculair vond, voelde ik me geen moment onveilig. Geen moment angstig of in paniek. En dat verbaasde me, want ik ben iemand die veel waarneemt en veel voelt. Ik kan ook veel scenario’s bedenken. Toch voelde mijn lichaam vanaf het eerste moment volledig rustig. Veilig en gegrond. En terwijl ik daar zat, realiseerde ik me waarom.

Dat kwam door mijn man. Hij deed eigenlijk niets. En tegelijkertijd deed hij alles.

Zijn rust werd mijn rust. En hetzelfde gold voor zijn vertrouwen. Zijn aanwezigheid maakte het verschil. Ondanks dat we elkaar inmiddels 24 jaar kennen en elkaar ooit ontmoetten op het politiebureau waar we allebei werkten, voelde ik die middag opnieuw hoeveel impact één persoon op je kan hebben. Ik voel me zo dankbaar!

Waar Je Mee Omgaat, Daar Word Je Mee Besmet

Ze zeggen weleens gekscherend: “Waar je mee omgaat, daar word je mee besmet.” Ik geloof daar oprecht in. Misschien nog wel meer dan ooit.

Vanuit Human Design bekeken is dat eigenlijk best interessant. Mijn man heeft een volledig open miltcentrum. Dat betekent onder andere dat angst geen dominante rol speelt in zijn systeem. Mijn milt is op één poort na volledig gedefinieerd. Dat betekent dat ik van nature juist heel veel waarneem, voel en risico’s kan inschatten.

Dat wil niet zeggen dat ik me door angst laat leiden. Integendeel. Ik ga er altijd dwars doorheen. Daardoor is mijn intuïtie uitgegroeid tot één van mijn grootste krachten.

Waar mijn man een natuurlijke onbevangenheid heeft, heb ik een sterk ontwikkeld innerlijk kompas. Samen blijkt dat een gouden combinatie. Misschien is dat ook wel waarom de 6/2 en 3/5 binnen Human Design zo vaak als een sterke match worden gezien.

Wij ervaren dat in ieder geval wel zo. Niet omdat we geen contrast kennen. Ik denk juist omdat we het wel kennen. En ik ben ervan overtuigd dat alles wat we samen hebben meegemaakt ons sterker heeft gemaakt. Sterker dan ooit.

De Vragen

Nadat de rust was teruggekeerd, kwamen de vragen. Was dit wel echt? Of misschien een oefening? Waarom hoorde ik niemand zeggen: “U bent aangehouden op verdenking van…” Zoals in films? Of gebeurt dat alleen in films?

Waarom juist hier? Waarom in een pannenkoekhuis? Wat als dit geen politie was geweest? Maar deden alsof en probeerden twee mannen te ontvoeren? Wat als de zaak op dat moment vol zat en er ook kinderen waren? Wat als… En opnieuw zag ik hoe snel ons hoofd verhalen maakt.

Ik weet dat ‘Wat als… vragen’ geen zin hebben en toch zie je maar weer hoe snel we conclusies trekken of denken te weten wat er speelt. Terwijl we in werkelijkheid vaak maar een heel klein stukje van het verhaal zien.

De Werkelijke Les

Wat me uiteindelijk het meest is bijgebleven, is niet de arrestatie of het arrestatieteam. Wat er overigens wel stoer uitzag. Of de snelheid waarmee alles gebeurde.

Wat me is bijgebleven, is hoe één situatie zoveel zichtbaar maakte. Over aannames, veiligheid en vertrouwen. Over de mensen met wie je je omringt. En vooral over hoe weinig dingen werkelijk zijn zoals ze op het eerste gezicht lijken. Die twee vriendelijke mannen.

Mijn eerste gedachte over de groep die binnenkwam. De verhalen die mijn hoofd direct begon te maken. Niets klopte. Of beter gezegd:

Het klopte alleen binnen het verhaal dat ik op dat moment zelf had bedacht.

Waarom Ik Dit Verhaal Vertel

Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat dit precies is wat er tijdens het Transformatiespel gebeurt.

Mensen komen binnen met een verhaal. Een overtuiging. Een vraagstuk.

Een beeld van hoe de situatie in elkaar zit en vervolgens gebeurt er iets bijzonders.

Het spel laat je zien wat je zelf nog niet zag.

Vragen die zichtbaar maken wat eerst onzichtbaar was.

Vragen die je uitnodigen om verder te kijken dan je eerste conclusie. Verder te kijken dan je aannames en verder te kijken dan het verhaal dat je jezelf al zo lang vertelt.

Net zoals ik dacht dat ik naar twee mannen keek die gezellig een pannenkoek kwamen eten.

Soms blijkt het verhaal heel anders te zijn. En precies daar begint transformatie.

Niet wanneer je harder gaat nadenken of wanneer je nóg meer informatie verzamelt, maar wanneer er beweging ontstaat. Want tijdens dat rondje hardlopen wist ik het eigenlijk al:

Eén inzicht kan alles veranderen.

Helderheid ontstaat door beweging.

En soms begint die beweging op de meest onverwachte plekken.

Zelfs in een pannenkoekhuis.

Of bij mij aan de keukentafel.

Vaak heb je geen nieuwe antwoorden nodig, maar alleen een ander perspectief en een veilige setting. En precies daar begint transformatie.

Op woensdag 8 juli organiseer ik weer een Transformatiedag. Een volledig verzorgde dag voor jezelf.

Waarop we op een leuke, speelse wijze aan de slag gaan met jouw vraag. Ben jij erbij?

Voor nu wens ik je een dag vol VerWondering toe en ik ben benieuwd wat jouw eerste reactie was toen je de foto bij deze blog zag? 😜

Liefs,
Siti 

Lead with Vision, Power & Intuition

Voel je vrij om dit bericht te delen als je denkt dat iemand anders hier ook iets aan kan hebben. 

Zielsvriendschap nodigt je uit om je hart te volgen…