Leestijd: 3 à 4 minuten, afhankelijk hoe snel je leest.

Je (her-)kent het ongetwijfeld. In welke vorm dan ook. Een paar voorbeelden:

Van iedereen delen en liken ze blij de foto’s en ervaring, behalve van jou.
Je komt je eigen producten tegen, maar ze taggen je niet.
Je geeft vanuit een liefdevol hart, maar je ontvangt niets terug.
Je zorgt dat niemand het aan iets ontbreekt, maar wie zorgt er voor jou?
Je zet je voor je team in, maar dat wordt als vanzelfsprekend gezien.
Je reageert altijd als eerste, maar als je zelf een vraag stelt dan geeft er niemand thuis.
Jij hebt zoveel te bieden, maar wordt nooit uitgenodigd voor je expertise.
Je staat altijd voor alles en iedereen klaar, maar wie is er voor jou als je hulp nodig hebt?

De waardering én erkenning ontbreekt.

En ik moet zeggen eerlijk is eerlijk: dat voelt soms niet neutraal. Dat voelt pijnlijk, verwarrend en soms zelfs een beetje eenzaam.

Ik heb hier al vaker over geschreven, maar de afgelopen weken kwam dit thema opnieuw meerdere keren op mijn pad. Zo vaak, dat ik niet meer kan doen alsof het toeval was. Misschien herken je dit. Misschien niet bij jezelf, maar wel bij iemand dichtbij je.

Het moment waarop je ineens niet meer gezien wordt

Stel je voor. Je komt terug van vakantie. Nog met dat relaxte, ontspannen gevoel in je lijf. Je komt op je werk en ziet je leidinggevende. Hij of zij vraagt vervolgens enthousiast aan je collega hoe de vakantie was. Lacht, luistert, leeft mee. En jij? Jij wordt overgeslagen en niets gevraagd.

Een vriendin vertelde me precies dit verhaal. En ik voelde het meteen in mijn lijf. Dat kleine moment waarop je niet wordt gezien, maar wel aanwezig bent. Dat is op zich geen groot drama, maar het raakt wel iets fundamenteels: bestaansrecht in het klein. En dat is precies wat niet gezien worden zo confronterend maakt.

Kleine moeite, groot gebaar

Of bijvoorbeeld iets anders. Zelden deelt een fotograaf foto’s van mij online. Geen idee waarom dat zo is. Of ik kom online het PoSITIvity carddeck tegen dat ik heb gemaakt, maar ik word niet getagd. Of ik zie mijn eigen geschreven teksten letterlijk terugkomen, zonder enige verwijzing.

Vroeger kon ik daar echt wel even door van slag zijn. Tegenwoordig kijk ik er anders naar. Niet omdat het minder belangrijk is, maar omdat ik heb geleerd dat mijn waarde niet afhankelijk is van de erkenning van anderen. Maar dat betekent niet dat het niets doet.

Misschien heb jij weer heel andere voorbeelden. Maar de onderliggende pijn is vaak dezelfde: het gevoel dat wat jij bijdraagt niet wordt opgemerkt.

Want laten we eerlijk zijn: een tag, een mention, een simpel “dit komt van haar” is zo’n kleine moeite. En toch maakt het een wereld van verschil. Ik zeg altijd: “ Kleine moeite, groot gebaar.”

Dat zit al van jongs af aan in mij. Een lief berichtje achterlaten. Iemand benoemen. Even delen wat iets met je doet. Niet vanuit verplichting of people pleasing, maar vanuit overvloed. Vanuit het besef: als iets mij raakt, dan heb ik dat nu te delen. Iets dat vanuit het hart komt, vraagt geen bedenktijd.

De onzichtbare dynamiek van waardering

En toch gebeurt het vaak niet. Niet omdat mensen niet geven om je werk of om jou. Maar omdat het leven vol zit. Omdat mensen twijfelen: “Zal ik dit wel delen?” “Wat denken anderen ervan?” Of simpelweg omdat ze het vergeten in de snelheid van de dag.

Waardering is daardoor vaak stil. Of verborgen in een DM. Of in een gedachte die nooit uitgesproken wordt. En ergens begrijp ik dat ook, maar het effect blijft hetzelfde: jij voelt je niet gezien.

Wanneer waardering een spiegel wordt

En het interessante is. Hoe pijnlijk het ook kan voelen: het moment dat je geraakt wordt door het ontbreken van waardering, zegt vaak ook iets over een diepere laag in jezelf. Dat neemt niet weg dat het ook simpelweg onzorgvuldig of onattent kan zijn van de ander. Beide kunnen tegelijk waar zijn.

Want ergens in jou leeft een verlangen om gezien te worden. Erkend. Gevoeld. Bekrachtigd. En dat verlangen is heel menselijk. Maar als het te hard van buitenaf moet komen, wordt het een soort afhankelijkheid. Terwijl de echte beweging zit in iets anders: kunnen voelen dat je al waarde hebt, ook als niemand het benoemt.

Dat is geen zweverig concept. Dat is voor mij innerlijke stabiliteit. En ja, het is ook gewoon fijn als iemand je ziet. Laten we dat niet mooier maken dan het is. We zijn sociale wezens. We willen verbinding, erkenning, resonantie. Beide waarheden bestaan naast elkaar.

Waarom dit zo vaak gebeurt

Er is nog iets wat vaak vergeten wordt. Mensen zien niet altijd wat er achter de schermen gebeurt. Ze nemen dingen snel voor vanzelfsprekend aan. Zeker als jij degene bent die altijd geeft, altijd regelt, altijd reageert. Dan ontstaat er een onbewuste dynamiek: “zij doet het toch wel of zij redt zich wel.”

Niet vervelend bedoeld, maar wel iets om bewust van te worden. Want wat vanzelfsprekend wordt, verliest vaak zijn zichtbaarheid. En precies daarom is het zo belangrijk dat jij jezelf blijft laten zien. Niet harder, niet schreeuweriger, maar bewuster. Zichtbaar maken wat jij bijdraagt.

Durven laten zien wat je raakt

Dit is waarom ik bewust deel wat mij inspireert. Niet alleen de hoogtepunten, maar ook de laagjes eronder. Omdat ik geloof in elkaar versterken. In benoemen wat ertoe doet.

Raakt iets je? Laat het zien. Deel het. Benoem het.

En ja, durf het ook openbaar te delen. Niet omdat je erkenning nodig hebt om te bestaan, maar omdat je mag bijdragen aan een cultuur waarin we elkaar wél zien. En dat maakt echt meer verschil dan je denkt. 😘

Het Waarderingsveld in het Transformatiespel

Tijdens het Transformatiespel besteden we hier bewust aandacht aan. We noemen dat het Waarderingsveld. En elke keer opnieuw is het bijzonder om te zien wat daar gebeurt.

Mensen die elkaar ineens echt zien. Woorden die uitgesproken worden die normaal ingehouden blijven. Erkenning die niet geforceerd is, maar stroomt.

En ik durf te zeggen: bij mij aan tafel word je echt gezien. Niet alleen om wat je doet, maar om wie je bent.

Op woensdag 29 juli open ik mijn huis en mijn veld opnieuw om samen een volgende laag in te gaan. Niet omdat je niet goed bent waar je nu staat, maar omdat je voelt dat er iets mag verschuiven. In je werk, in je leven of in hoe je jezelf neerzet.

Het Transformatiespel laat je zien waar je jezelf nog tegenhoudt. Welke patronen je mag doorbreken. En vooral: waar jouw eigen waardering begint. Met ruimte voor alles wat je bent. Licht en donker. Sterk en kwetsbaar. Want dat zijn we allemaal.

En misschien is dat wel de echte beweging: niet wachten op erkenning van buitenaf, maar leren zien dat je al lang genoeg bent.

Ben je benieuwd wat er zichtbaar wordt wanneer jij jezelf écht de waardering geeft waar je naar verlangt? Dan ben je van harte welkom.

Stuur me gerust een bericht als je wilt ontdekken of deze dag bij jou past.

Voor nu wens ik je een dag vol VerWondering toe en ik lees graag je reactie als iets je hieruit geraakt heeft.

Liefs,
Siti 

Lead with Vision, Power & Intuition

Voel je vrij om dit bericht te delen als je denkt dat iemand anders hier ook iets aan kan hebben. 

Zielsvriendschap nodigt je uit om je hart te volgen…