Leestijd: 3 à 4 minuten, afhankelijk hoe snel je leest. 😘

Iedereen die deze weg bewandelt, zal ongetwijfeld de eenzaamheid ervan herkennen. Ironisch genoeg betreden we allemaal dit pad, zij het dat sommigen zich er meer van bewust zijn dan anderen, en dit doen in hun eigen tempo. Het gaat hierbij niet om wie verder is of beter begrijpt, althans dat is mijn overtuiging.

Vorige maand ben ik alleen op Siti-trip naar Athene geweest. Het was werkelijk geweldig! Ik heb genoten en voelde me dankbaar voor de mogelijkheid om zo’n geweldige tijd te hebben in mijn eigen gezelschap, en van daaruit weer in staat te zijn om verbinding te maken met anderen.

Op de dag dat ik ’s avonds terug zou vliegen naar Nederland, was ik van plan om in een leuk koffietentje te gaan werken. Maar die ochtend vertelde mijn intuïtie me dat ik naar de Lycabettus-heuvel moest gaan. Het hoogste punt van Athene, dat ruim 120 meter hoger is dan de Akropolis. Geen idee waarom.

Hier sta ik op de Akropolis.

In de verte zie je de Lycabettus-heuvel.

Mijn intuïtie is mijn grootste kracht en ik weet dat ik hierop kan vertrouwen. Dus besloot ik die ochtend een taxi te nemen naar de Lycabettus-heuvel. In de taxi had ik een heel leuk gesprek met de chauffeur, wat ik op dat moment best bijzonder vond, aangezien de meeste taxichauffeurs niet veel zeggen. Net toen er even een stilte viel, hoorde ik het nummer “Dust in the Wind” op de radio.

Het deed me denken aan een lief klasgenootje dat ruim 30 jaar geleden werd aangereden door een vrachtwagen. Ik heb het gelukkig net niet zien gebeuren, maar ik was er samen met een ander klasgenootje als eerste bij. We zaten in de eerste klas van de middelbare school en waren op weg naar de dependance voor muziekles.

Tijdens de uitvaart werd dit nummer op de radio gedraaid. Ik vind het een mooi nummer en het past ook helemaal bij mijn visie. Dit was precies twee jaar nadat mijn vader was overleden en in hetzelfde jaar dat Lisan (mijn halfzusje) en haar moeder door een trein werden geschept. Ik had het nummer al jaren niet meer gehoord en voelde gelijk dat hier een boodschap in verscholen lag. De timing was ook spot on!

De achternaam van mijn klasgenootje is vast ook niet voor niets Engel. Die periode vanaf mijn 9e was de eerste, bewuste katalysator van mijn spirituele ontwikkeling. Hierdoor besefte ik al vrij jong dat het leven ineens voorbij kan zijn of totaal anders kan verlopen. En ben ik ook anders naar de dood gaan kijken. Voor mij betekent de dood niet het einde. Integendeel. Later kreeg de zin: “Life is a blink of an eye” een belangrijke betekenis voor mij en is dit nu ook een herinnering geworden om ieder moment van het leven te koesteren.

Maar goed. De taxichauffeur zette mij af bij de kabelbaan. Ik had de keuze. Of met de kabelbaan en binnen een paar minuten op de berg staan. Of in een halfuurtje lopend de berg op. De stemmetjes in mijn hoofd gingen van: waarom moeilijk doen als het makkelijk kan, als je lopend gaat is de voldoening groter, maar dan krijg je het misschien wel heel erg warm en het is wel fijn als je vanavond fris weer terugvliegt (deze gedachte slaat sowieso nergens op), wat als er onderweg iets gebeurt of je hebt al zoveel gelopen de afgelopen dagen en je vindt een kabelbaan toch leuk? Dus waarom niet?

Uiteindelijk besloot ik te lopen. Het ging vanzelf op het moment dat ik aan mezelf vroeg: “Oké, wat ga ik doen? Kabelbaan of lopen?” En eigenlijk dacht ik ook: “Er zullen vast veel meer mensen de berg op lopen.” Daar ging ik dan. Alleen de berg op. Er was gewoon niemand in de verte te bekennen. Ik dacht: wtf, waar is iedereen? Dit is best een pittige klim. Tegelijkertijd dacht ik: in overgave. Genieten van de weg naar boven. Ik was omringd door superveel witte vlinders.

Het enige wat ik kon doen was stap voor stap omhoog gaan en ik bleef mezelf eraan herinneren hoe gezegend ik was, dat ik dit überhaupt kon doen. De meeste mensen waren op dat moment gewoon aan het werk, deden dingen waar ze niet blij van werden of waren fysiek niet in staat om een berg op te lopen of wat dan ook. Dus al snel ging het beter. Hoe hoger ik kwam, hoe warmer ik het kreeg, hoe meer mensen ik tegenkwam en hoe meer inzichten ik kreeg.

Het belangrijkste inzicht dat ik kreeg, was dat een berg beklimmen een metafoor is voor veel dingen in het leven. Onderweg stopte ik om te genieten van het fantastische uitzicht over de stad. Of moedigde ik een hardloper aan die de berg op rende. En halverwege kwam ik een rek tegen waarin allemaal slotjes hingen. Je kent ze vast wel. De zogenaamde liefdesslotjes. Ik moest denken aan een bijzondere herinnering die mijn man en ik hieraan hebben.

Ik weet dat geduld of ergens voor gaan, altijd beloond wordt en daar houd ik mij dan ook aan vast. Maar wat ik nu zag, net voordat ik de top bereikte, was ongelofelijk. Ineens zag ik daar rechts de naam van mijn man geschreven. En ook nog in het handschrift dat van hem geweest kon zijn. Hoe is het mogelijk?! Geen enkele naam te bekennen en dan staat daar ineens zijn naam.

Jack. Mijn rots in de branding. Hier bovenaan de berg. Wat een metafoor voor mijn leven. Ons leven. Het pad dat ik tot nu toe heb bewandeld, dat vaak als een eenzaam pad voelt. Negativiteit, drama en de ‘oude manier van leven’ krijgen over het algemeen nog steeds meer aandacht dan positiviteit en spiritualiteit. Gelukkig is dat aan het veranderen en mag het er allebei zijn. Mijn levensweg. Het spel dat ik als 9-jarige voor mezelf koos als laatste cadeau voordat mijn vader overleed. Puzzelstukjes vielen op hun plek. Het gevoel van dankbaarheid was echt groots en ik werd er emotioneel van.

De Wondermaand was net begonnen en voelde nu al compleet. Niet wetende wat voor wonderen er die maand nog meer zouden gebeuren… Eenmaal op het hoogste punt van de berg was het een drukte van belang. En heb ik heerlijk genoten van het uitzicht en de zon.

Ik realiseerde me dat je alleen het grotere geheel kunt zien als je uitzoomt of op grote hoogte staat. Letterlijk en figuurlijk. Dat lukt niet als je er middenin staat, maar je kunt dit ook visualiseren en je voorstellen als derde persoon of als een adelaar die boven een situatie heen vliegt. 

Nadat ik daar een tijdje had gezeten mijmeren, kwam er ineens een hele harde wind en was het tijd om weer af te dalen en weer met beide voeten op de grond te staan.

Het spirituele pad is als het beklimmen van een berg: het is moeilijk, maar we willen graag meer begrijpen over het leven en onszelf. We komen obstakels tegen, maar leren omgaan met moeilijke dingen en ontdekken wat ons echt gelukkig maakt. Uiteindelijk bereiken we de top en voelen we ons verbonden met alles om ons heen. Als we weer naar beneden gaan, nemen we alles wat we hebben geleerd mee en begrijpen we beter wie we zijn en wat we willen. En dan begint de reis weer opnieuw, steeds op zoek naar meer wijsheid en begrip over onszelf. Totdat je erachter komt dat je het nooit buiten jezelf zult vinden en dat alles er al is.

Herken je dit? En zou je het fijn vinden om je te verbinden met gelijkgestemden? Voel je dan vrij om mij een berichtje te sturen en/of je aan te sluiten bij mijn gratis Verwonder Community.

“We’re all just walking each other home.” – Ram Dass

Ik wens je een mooie dag vol verwondering toe! 💜💛🧡

Liefs, Siti

Ps. Voel je vrij om dit bericht te delen als je denkt dat iemand anders hier ook iets aan kan hebben. X